به خاطر چی؟

روزی روزگاری، امروز روی شیروانی داغ وبلاگ شد. +

برچسب‌ها:

ما جهانی ها

آیا روزی نخواهد رسید که "ما ایرانی ها" یا مثلن "ما آلمانی ها" خودمان را "ما جهانی ها" بنامیم؟ یعنی از چیزی فراتر از ملیت هویت بگیریم؟

اگر که آن رویا/کابوس قدیمی رخ دهد و موجودات بیگانه ای در سیاره ای دیگر دوستانه یا خصمانه نقش "دیگری" را در برابر "ما زمینی ها" بر عهده بگیرند واضح است که ما هویتی فراملی خواهیم یافت. هویتی سیاره ای. اما آیا بدون وجود "دیگری" امکان دارد که روزی خودمان را "ما جهانی ها" معرفی کنیم؟

دوست دارم روزی بتوانم خودمان را "ما جهانی ها" خطاب کنم. هر چند که مطمئنم این آرزو را به گور خواهم برد.

دلم می خواست "می 68" در پاریس باشم و مثل خیلی های دیگر فریاد بکشم: "همه ی ما یهودی آلمانی هستیم." حس می کنم این قشنگ ترین ، انسانی ترین و آرمانی ترین شعاری است که در عمرم شنیده ام. شعاری که چند میلیون پاریسی وقتی که دولت قصد داشت آن دانشجوی یک لا قبا "دانیل کوهن بندیت" را از فرانسه اخراج کند سر دادند.

همه ی ما آدم هستیم.

برچسب‌ها:

چه روزی، آه چه روزی

1. امروز چار‌ساله می‌شود، مرگ حسین منزوی. چار سال است که مرگ و حسین منزوی دارند در حوالی‌ی ما می‌گردند و ما سالی یک‌بار چوب‌خط‌زن این گردش هستیم "چه کار احمقانه‌ای".

2. این غزل از حسین منزوی به نظرم یکی از کارهای خوب اوست. او در این غزل از آن فضای فخیمی که بر اکثر کارهای خوبش حاکم است دور شده و ضعف بنیادین کارش یعنی عدم انسجام طولی ابیات را هم انگاری دوا درمان کرده است. اروتیسم دلچسب حاکم بر فضای شعر را دوست دارم و رنگارنگی‌ و آرامش شعر آرامم می‌کند. این شعر را توی وب‌گردی‌هام دیدم. در این وبلاگ. پیش از این ندیده بودمش. گویا از آخرین شعرهای اوست:

شكوفه‌هاي هلو رُسته روي پيرهنت

دوباره صورتی‌ی صورتیست باغ تنت

دوباره خواب مرا مي‌برد كه تا برسم

به روز صورتي‌ات رنگ مهربان شدنت

چه روزی آه چه روزی كه هر نسيم وزيد

گلی سپرد به من پيش رنگ پيرهنت

چه روزی آه چه روزی كه هر پرنده رسيد

نوكي به پنجره زد پيشباز در زدنت

>تو آمدي و بهار آمد و درخت هلو

شكوفه كرد دوباره به شوق آمدنت


درخت، شكل تو بود و تو مثل آينه‌اش

شكوفه‌هاي هلو رُسته روي پيرهنت



و از بهشت‌ترين شاخه روي گونه‌ي چپ

شكوفه‌اي زده بودي به موي پُرشكنت



پرنده‌اي كه پريد از دهان بوسه‌ي من


نشست زمزمه‌گر روي بوسه‌ي دهنت

□

شكوفه كردي و بي‌اختيار گفتم آه

چقدر صورتي ِ صورتي‌ست باغ تنت

3. مسافرم. می‌خوام بیام نمایشگاه. ای تهران، ای احسان و ای دی‌اکسید کربن! دوران تبعید خودخواسته دارد می‌رسد. انگار کن که مجبورم دوباره مدتی را با شما سر کنم!

برچسب‌ها:

انقلاب بازی!

بعد از حدودن دو ماه سبک و سنگین کردن به این نتیجه رسیدم که باید انقلاب کنم! پس قالب وبلاگم را منقلب کردم. قصد این است که انقلاب محدود به روبنا نباشد و کلن از زیربنا بزنیم همه‌چیز را خراب کنیم. "و من ‌الله توفیق" در هر صورت محتاجیم به دعا!

دوم این‌که دوستم صادق اهری من را به یک بازی‌ی وبلاگی دعوت کرده است. مبتکر این بازی قصد کرده‌اند که هر کسی یک جمله‌ بسازد متشکل از شیش کلمه و آن را منتشر کند. "من جمله‌ی اهری و جمله‌ی شهربانو را پسندیدم چون که جمله‌های به دردخوری هستند." از آن‌جا که من هر چی فکر کردم جمله‌ی شیش کلمه‌ای یادم نیامد "آخه لامصب شیش کلمه خیلی زیاده" قصد کردم که یک کلمه بسازم که متشکل باشد از شیش جمله و آن کلمه همانا این است:


لابد منتظرید که کلمه را بخوانید. زیاد منتظر نمانید کلمه‌ی مورد نظر را باید سفیدخوانی کرد!


مبتکر در بند نهایی‌ی پروتکل این بازی شرط نموده‌اند که یک چند نفری را باید به بازی دعوت کرد. ولی از آن‌جا که من تمایل ندارم لذت جملهکلمه‌سازی "یادش به خیر کلاس دوم دبستان" را با کسی تقسیم کنم پنج بار دیگر خودم را دعوت می‌کنم به بازی بلکه حرکتی کرده باشم در جهت کنترل این بازي های لگام‌گسیخته‌ی وبلاگی. واقعن این وبلاگ‌نویس‌ها این همه بازی می‌کنند کی درس می‌خوانند؟







برچسب‌ها:

کتاب کاغذی

اصلن بگذار تند بروم: در آینده‌ای نزدیک کتاب کاغذی یکی از خاطرات نوستالژیک ما خواهد شد. این که آیا جانشین آن کتاب الکترونیک است یا چیزی دیگر را نمی‌دانم، اما می‌دانم که با وجود فن‌آوری‌های جدید، دیگر کتاب کاغذی صرفه‌ی عقلانی و اقتصادی ندارد و به زودی جای خود را به رقیبی تازه نفس خواهد داد. راستش را بخواهید عمر کتاب‌کاغذی دیگر زیادی طولانی شده. کتاب کاغذی یکی از معدود محصولات بشر است که چندین قرن است شکل خود را حفظ کرده است و هر آمدن را رفتنی به انتظار نشسته است. روزی کاغذ جانشین لوح گلی شد و روزی لوح الکترونیکی جانشین کاغذ خواهد شد و کتاب، بدون کاغذ هم‌چنان کتاب خواهد بود. این یک پیش‌بینی است و انتظار ندارم که با آن مخالفت کنید! آدم که با پیش‌بینی مخالفت نمی‌کند که، به آن می خندد! شما هم آزادید که به من بخندید.

برچسب‌ها:

براي روز مبادا

دلت را چار تا كن








بگذارش تو جيب پيرهنت

برچسب‌ها: