کلام خدا، نامجو و ما

قريب به يک سال و نيم پيش وقتي که اجراي محسن نامجو از دو سوره‌ي قرآن را شنيدم اطمينان داشتم که اين اجرا براي او مشکل‌ساز خواهد شد. اما زمان گذشت و هيچ صدايي از ملت هميشه در صحنه درنيامد. برايم جالب بود که دوستان اين‌بار کوتاه آمده‌اند. اما علت اين عدم واکنش گويا يک مشکل فني بوده! امروز وقتي مطلبي با عنوان "نامجوئي از جسارت به کلام خدا" را خواندم متوجه شدم که گويا مشکل اين بوده که دوستان اين اجرا را نشنيده‌اند، به همين دليل حالا هم که قصد دارند به صورت منسجم به آن واکنش نشان دهند تصور کرده‌اند که با يک اثر جديد روبرو هستند. نه دوست من، ما يک سال و نيم و شايد هم بيشتر است که اين کار را مي‌شنويم و همان‌‌طور که مي‌بينيد آسمان هم به زمين نيامده و کسي هم سنگ نشده و تارهاي صوتي کسي هم منفجر نشده است
‌
از آن‌جا که اعتقاد دارم توهين بيش از اين‌که به قصد توليدکننده مربوط باشد به جهان‌بيني و ظرفيت پذيرش گيرنده مربوط است قصد ندارم به توهين‌آميز بودن يا نبودن اين اثر بپردازم قصدم انتقاد از آن‌ نه چندان دوستاني است که با به يغما بردن آثار محسن نامجو و انتشار آن‌ها باعث شده‌اند اين‌چنين دردسرهايي ايجاد شود.

اطمينان دارم که اين اثر براي ارائه به مخاطب "آن هم از نوع عامش" توليد نشده. اين اثر در ادامه‌ي کارهاي پژوهشي يک موسيقي‌دان در پروژه‌ي‌ تبديل متون به کلام موسيقيايي قابل طبقه‌بندي است و با رضايت خالق آن به بازار عرضه نشده. در واقع اين اثر بخشي از حريم خصوصي نامجو است که توسط عده‌اي عمومي شده و از نظر من از اين نظر به فيلم‌هاي خصوصي‌اي که توسط دست‌هايي کثيف به جامعه سرازير مي‌شود شبيه است و نوع برخورد با آن هم بايد به مانند امرخصوصي‌اي که ناخواسته عمومي شده باشد.

هنرمندان خلاق در مسير تجربه‌اندوزي خط قرمزهايي را زيرپا مي‌گذارند و خلاقيت مگر چيزي غير از عبور از خطوط قرمز است؟ اما هنرمندان همه‌ي تجربه‌هاي خود را به عرصه‌ي‌ عمومي ارائه نمي‌دهند. ما بايد براي هنرمند قدرت انتخاب قائل باشيم. بايد بپذيريم که تنها بخشي از آثار او که توسط خودش به عرصه‌ي عمومي عرضه شده کارنامه‌ي هنري او محسوب مي‌شود زيرا که انتخاب آثار مناسب ارائه بخشي از فرايند هنرمندي است. گناه نامجو چيست وقتي که عده‌اي حق انتخاب را از او گرفته‌اند؟

آقاي فخري عزيز در پاسخ به اين مطلب توضيحاتي در وبلاگشان ارائه داده‌اند. در پاسخ به ايشان بايد بگويم بحث من در اين مطلب حد مجاز خلاقيت براي يک هنرمند نيست. درباره‌ي اين حدود مي‌توانيم بحث کنيم و درباره‌ي جريحه‌دار شدن احساسات مومنان هم مي‌توانيم بحث کنيم.
نامجو اين اثر را ساخته "مرزهاي مد نظر شما را زير پا گذاشته" و مي‌توان اثبات کرد که آن را براي ارائه به بازار هم نساخته. نامجو اگر با ساخت اين اثر مرتکب گناه شده به خودش و خداي خودش مربوط است. آن‌چه به من و شما باز مي‌گردد اين قسمت از صحبتتان است: "مايه تاسف است که چرا اين مدت کاري صورت نگرفته‏است. " اين‌ها را نوشتم تا اگر خواستيد "کاري" صورت دهيد اين را هم در نظر داشته باشيد که اين اثر بدون رضايت خالق آن منتشر شده است و در هنگام ساخت آن خالق اثر هيچ تصوري از شهرت نداشته است و در گم‌نامي‌ي کامل اين اثر را خلق کرده است.
گفته‌ايد: "خصوصي بودن و خصوصي ماندن اجراي يک آهنگ آنهم توسط يک خواننده‏ي نام آشنا، بيشتر به يک شوخي ناشيانه شبيه است" در جواب بايد بگويم گناه آن خواننده اين وسط چيست؟ وقتي که ما براي او حريم قائل نيستيم؟ در ضمن دوباره تاکييد مي‌کنم اين اثر وقتي خلق شده که نامجو در گم‌نامي به سر مي‌برده است.

برچسب‌ها: ,

رفتار حرفه‌اي و احترام به کاربران

زماني که تصميم گرفتم وبلاگم را از بلاگفا به اين‌جا منتقل کنم هيچ تصوري از مشکلات انتقال آرشيو وبلاگ نداشتم. اين‌جا را که راه انداختم حس کردم که هويت اين وبلاگ در بلاگفا جا مانده است. دوستان با تجربه‌تر هيچ پيشنهاد دل‌گرم کننده‌اي براي انتقال آرشيو وبلاگم نداشتند و من مجبور شدم مطالب آرشيو را "که البته تعدادش خيلي زياد نبود"‌ دانه به دانه کپي کنم و در وبلاگ جديد دوباره انتشارشان بدهم.

از نظر من اخلاقي، محترمانه وحرفه‌اي اين است که بلاگفا امکان انتقال آرشيو را در اختيار کاربرانش قرار دهد و اگر قصد ندارد اين کار انجام دهد کاربران تازه‌واردش را در جريان بگذارد که بلاگفا امکان‌ بک‌آپ گرفتن از آرشيو را در اختيار آن‌ها قرار نداده است تا يک کاربر تازه وارد و نا آشنا با مفاهيم وب بعدها در گل گير نکند.

ابتکار برآيند نياز است. کاربراني که روزي وبلاگ‌نويسي را با بلاگفا آغاز کرده‌اند و امروز به هر دليلي با اين سايت همکاري نمي‌کنند به آرشيوشان در بلاگفا نيازمندند و البته راهي که من براي انتقال آرشيو وبلاگم انتخاب کردم اصلن راه عقلاني‌اي نيست. يک کاربر که بالاي دويست مطلب در بلاگفا دارد يا بايد از خير انتقال آرشيوش بگذرد يا بايد با بلاگفا کنار بيايد و در همان‌جا به کار خود ادامه دهد. هيچ يک از اين دو انتخاب قابل قبول نيست.

بهتر است که آقاي شيرازي مناعت طبع به خرج دهند و با قرار دادن امکان انتقال آرشيو در سايتشان براي کاربران احترام قائل شوند. اطمينان دارم که در آن‌صورت بلاگفا به عنوان يک سايت user friendly کاربران وفاداري خواهد يافت.

در همين مورد:
رفتار حرفه‌اي و احترام به حقوق و منافع سايت‌ها

برچسب‌ها:

ما وبلاگ‌نويسيم نه سازمان حقوق بشر

اين کامنت را يک نفر با نام "يکي" در وبلاگ يکي ديگر گذاشته است و من آن را برداشته‌ام!

"سلام

خیلی وقته فهمیدم به سر و صدای بسیاری از دوستان (عمدتا خارج نشین) تو فضای وب نباید توجه کنم چرا که متاسفانه اکثرا غیر منطقی و یکطرفه موضوعات مطرح میشه و دست رسانه های خارجی رو هم در سیاست یک بام و دو هوا از پشت بسته.

به عنوان مثال؛ همین چند روز پیش در کانادا نزدیک به شهر محل اقامت آقای ... یک مسافر اتوبوس بین شهری بدون دلیل به شیوه خیلی وحشیانه نفر بغل دستی رو میکشه به طوری که خبرش در کانادا عجیب منعکس میشه. البته از سوی دوستان و مخصوصا جناب... اصلا بحثی مطرح نمیشه.

حالا شما مقایسه کن این رو با عکس العمل آقایون با اعدام یکی که تو دادگاه ارتباطش با گروه خونخوار جندالله ثابت شده. آقایون از کنار گوش خودشون خبر ندارند اونوقت خبر میزنن از کشته شدن یکی تو جایی که تو عمرشون حتی اسمش رو نشنیدن."

نمي‌خوام سواستفاده کنم و مثلن از مثالي که ايشان براي اثبات حرفشان آورده‌اند و بيشتر به يک جک شبيه است تا دليلي براي اثبات يک ادعا نتيجه بگيرم که در وبلاگستان يک بام و دوهوا وجود ندارد. من به هر مطلقي مشکوکم از جمله راستي و درستي مطلق. هر کدام از ما عقايدي داريم و بر مبناي آن عقايد نظر مي‌دهيم و عمل مي‌کنيم. شايد از نگاه يک ناظر بيروني ما يک بام و دوهوا عمل مي‌کنيم "ما که مي‌گم منظورم اين نيست که من و فلاني رو با هم کجا مي بريد. ما که مي‌گم منظورم انسان به معناي اعم کلمه است."

مي‌خوام بگم گويا عده‌اي به هر علتي انتظار دارند که عده‌اي از وبلاگ‌نويسان در رابطه با هرجرياني موضع‌گيري کنند. اين انتظار که يک وبلاگ‌نويس "از جمله يک وبلاگ‌نويس سياسي/ اجتماعي" براي اثبات انصافش درباره‌ي تمام اتفاقاتي که در جهان "و يا در اطرافش" مي‌افتد اظهار نظر کند بيشتر به يک بهانه‌جويي شبيه است تا يک انتظار منطقي. باور کنيم که اعلام موضع وظيفه‌ي يک حزب سياسي است نه يک وبلاگ‌نويس!

همان وبلاگ‌نويسي که آقا يا خانم "يکي" پاي مطلبش کامنت بالا را گذاشته در مطلب ديگري از وبلاگ‌نويسان معترض به اعدام مهرنهاد مي‌پرسد:

مگر کساني که اعدام شدن دو نفر نبودن؟ سوال من اینجاست که چرا همه، توجه شون فقط به این آقای مهرنهاد جلب شده؟ مگه اون یکی خونش کمرنگتره؟! خوب مگه اونم اعدام نشده؟ چرا همه تون فقط برای این آقا ماتم گرفتید؟ حالا اون یکی چه گناهی کرده که روزنامه نگار یا وبلاگنویس نیست که شماها بهش توجه کنین و اسم وبلاگاتون رو به نامش کنین؟ مگه شما ژشت حقوق بشری نگرفتین؟ این ۲ تا بشر با هم فرقی دارن؟

و خيلي‌هاي ديگر با مقايسه‌ي جريان مهرنهاد و سربازاني که توسط جندالله به شهادت رسيده‌اند بعضي از وبلاگ نويسان را متهم به سياست يک بام و دو هوا مي کنند.

در مورد خود من علت نپرداختن به عبدالناصر طاهري، فردي که به همراه مهرنهاد اعدام شد عدم شناخت نسبت به ايشان بود. مهرنهاد يک وبلاگ‌نويس بود "درست مثل ما" و من به همين دليل تحت تاثير مرگ او قرار گرفتم. اما طاهري برايم يکي بود مثل همه‌ي کساني که گر و گر اعدام مي‌شوند. شايد اگر که من يک سازمان حقوق بشري بودم محاکمه‌ي او در دادگاه غيرعلني و تحت فشار را محکوم مي‌کردم اما من وبلاگ‌نويسم نه سازمان حقوق بشر!

باور کنيم که اولن ما وبلاگ‌نويس‌ها تنها وقتي مي‌توانيم درباره‌ي يک جريان بنويسيم که مشخصه‌‌اي در آن جريان روي ما تاثير گذاشته باشد و دومن ما يک دفتر سياسي منسجم "آن‌گونه که در احزاب وجود دارد" نداريم که با رصد وقايع اطرافمان تشخيص بدهد در چه موردي بايد نظر بدهيم و در چه موردي نبايد. قبول؛ بهتر بود که وبلاگ‌ها به سربازان وطن که توسط جندالله شهيد شدند بيشتر بپردازند اما به جاي محکوم کردن آن‌ها که به اين موضوع نپرداخته‌اند به اين بينديشيد که چرا عده‌اي باعث شده‌‌اند که مرگ سربازان وطن آن‌گونه که بايد ما را متاثر نکند. اين فاجعه است.

به ياد يعقوب مهرنهاد روز پنج‌شنبه وبلاگ را به روز نمي‌کنم
و البته به ياد داشته باشيد که:
يک نفر دارد کور مي‌شود؛ لطفن کمک کنيد!


برچسب‌ها:

اين ياهوي بي‌شعور

يکي از دوستان که در ياهو اي‌ميل داره از من دعوت‌نامه‌ي جي‌ميل خواست و من براش فرستادم. ديروز از طريق يکي ديگه از دوستان فهميدم که اون دوست از من دل‌گير شده. چرا؟ از ياهو بپرسيد.

راستش من خبر نداشتم اي‌ميلي که خودم براي خودم مي‌فرستم يک مدل اسپمه. آقاي خودم! معذرت مي‌خوام که مزاحمت شدم! امروز از اونجا که به ياهو اعتمادي نيست براي اين‌که بفهمم مشکل دعوت‌نامه‌اي که براي دوستم فرستادم چي بوده يه دعوت‌نامه‌ي جي‌ميل براي خودم در ياهو فرستادم و سر از باقاليا درآوردم! از نگاه ياهو دعوت‌نامه‌ي جي‌ميل يک مدل اسپمه. يا من نمي‌فهمم که اسپم چيه يا آقاي ياهو و يا اين‌که هردومون مي‌فهميم و ايشون خودشون رو بي‌شعور فرض کردن. صندوق متروکه‌ي اي‌ميلم توي ياهو تا خرخره پر شده از انواع هرزنامه‌ و صد البته که از نگاه ياهونشين‌ها اين مشکل منه. اي‌ميلي که خودم فرستادمش آشغال محسوب مي‌شه و اينم لابد مشکل منه!

فرستادن اي‌ميل از ياهو به جي‌ميل هم يک مشکل اساسي‌ ديگس. اون موقع که با ياهو کار مي‌کردم هر وقت که مي‌خواستم براي يک نفر در جي‌ميل نامه بفرستم نابود مي‌شدم. گاهي اصولن آقاي ياهو عشقش نمي‌کشه که نامه‌ي ما رو به مقصد برسونه! اون وقت شما هي گير بديد به پست ايران.

اين مطلب رو در راستاي مبارزه با بي‌شعوري نوشتم. قصدم اين بود که يه بي‌شعور رو معرفي کنم.

برچسب‌ها: ,

دوباره اعدام شديم

تنها مرگ است که دروغ نمي‌گويد
صادق هدايت



قتل يعقوب مهرنهاد تجربه‌اي غريب است براي ما وبلاگ‌نويسان ايراني. در اسفند ماه 86 با او و وبلاگ او آشنا شديم با اين تيتر: يک وبلا‌گ‌نويس محکوم به اعدام شد. تيتر بسيار ناگواري بود، حتي فهم اين نکته که اتهام او هيچ ربطي به فعاليتش در اينترنت ندارد چيزي از اين ناگواري کم نکرد. هر چه باشد او يکي از ما بود. او يک وبلاگ داشت "مثل ما" و ما با او هم‌ذا‌ت‌پنداري کرديم.

در آن اسفند ماه واکنش ما وبلاگ‌نويس‌ها به اين تيتر آن‌گونه که انتظار مي‌رفت نبود. اين تيتر در شرايط عادي بايد که آدم را از جا بکند و او را به فعاليت وا دارد اما ما هم‌چون العازر در شعر مرگ ناصري شاملو با خود زمزمه کرديم: مگر خود نمي‌خواست، ور نه مي‌توانست. پس توانستيم و دم بر نياورديم! شايد مهم‌ترين علت اين واکنش انفعالي همان هم‌ذات‌پنداري بود. در آن اسفند ماه همه‌ي ما لحظه‌اي خود را جاي يعقوب مهرنهاد گذاشتيم. شايد خارشي ناخوشايند هم گردن‌مان را آزرد.

حالا هم با او هم ذات‌پنداري مي‌کنيم. حالا حس مي‌کنيم که اعدام شده‌ايم و اين دومين بار است که در مقام يک وبلاگ‌نويس اين حس به ما دست مي‌دهد. اول بار وقتي بود که مجلس طرح امنيت اجتماعي را به صحن برد. حالا بهت‌زده‌ايم. او يک وبلاگ‌نويس بود "مثل ما"‌ و او حالا نمي‌نويسد چون اعدام شده. چه ابهتي دارد اين کلمه‌ي اعدام.

اگر تمايل نداريد با من در اين حس شريک شويد مي‌توانيد از ابتدا اين نوشته را بخوانيد و اين بار به جاي ضمير جمع از مفرد آن استفاده کنيد. من اصراري ندارم که ديگران را در جرم خودم شريک کنم.

لينک‌هاي بالاترين درباره‌ي اعداماو
عزاي عمومي در وبلاگستان
اميدوارم که اين مطلب محمود فرجامي را خوانده باشيد. اگر که نخوانده‌ايد، بدانيد که
یک نفر دارد کور می‌شود؛ لطفا کمک کنيد!

برچسب‌ها: ,

وبلاگ نویسی؛ بی واسطه گی؛ موعظه

این کامنتی است که آقای دکتر صدری پای مطلب قبلیء من "که دربارهء کتاب ایشان است" گذاشته اند:



جناب ابوالفتحی
از نوشتارتان در مورد کتابم بسیار ممنونم. خیلی جالب است که تشابه مقاله نویسی و وبلاگ نویسی را یادآوری کرده اید. درست است. شباهتهای بسیاری دارند ولی این وبلاگنویسی است که شبیه مقاله نگاری است و نه بلعکس. البته "حسنِ خوبی" وبلاگنویسی فقدان ویراستار است که معمولاَ موی دماغ مقاله نگار میشود. مثلاَ علت اینکه من مقاله نویسی در دیلی استار را قطع کردم این بود که ویراستار جدید آن نشریه از لحن بعضی از مقالات من که او "ضد آمریکائی" تلقی میکرد خوشش نمیآمد و سعی کرده بود در مقالات من دست ببرد یا آنهائی را که بنظرش این لحن را داشتند (مثل مقاله جامعه شناسی ابو غریب من که در این کتاب فارسی ترجمه شده را ) پاکسازی میکرد. و این مساله را وبلاگنویسان ندارند. من که برخی وبلاگهای ایرانی مانند "از زندگی" و "راز" به میخوانم از "بی واسطه گی" آنها رشگ میبرم. کافی است که نویسنده چیزی را احساس کند و بلافاصله خوانندگانش آنرا میدانند: غنچه ای میشکفد... اهل ده با خبرند



اما هنر او جمله بگفتیم عیبش را هم بگوئیم. وبلاگها معمولاً حکم موعظه به مومنان را دارند. اغلب به مخالفانش نمیرسند. البته این عیبی نیست که به موجب آن وبلاگ را محکوم کنیم ولی بهر حال نقصی است. در نهایت بگویم که من هم شاید در آینده نزدیک (یعنی ده بیست سال آینده) شروع به وبلاگ نویسی کنم با تشویقاتی از این قبیل که در این سایت دیده ام. از اینکه مرا هم وبلاگنویس بلقوه ای دانسته اید متشکرم
نوروزتای پیروز



حالا من می خواهم در مورد "از نظر من" مهمترین فضیلت وبلاگ نویسی نسبت به مقاله نویسی در نشریات رسمی, که دکت صدری در کامنتشان به خوبی به آن اشاره کرده اند نکته ای بگویم:
امکان ارتباط بی واسطه بین مخاطب و نویسنده امکانات بسیاری به همراه دارد, از جمله امکان مخالفت بی واسطه ی مخاطب با نویسنده. این نکته ای است که ما در یک مقاله ی رسمی نمی توانیم با آن رو به رو شویم. یعنی اینکه اتفاقن بر خلاف نظر دکتر صدری من معتقدم که وبلاگ نویسی با توجه به شرایطش "بی واسطه گی" امکان کمتری برای در جایگاه دانای کل قرار گرفتن به نویسنده می دهد. حال اگر در وبلاگ های ایرانی گاه ما با موعظه با مومنان روبه رو می شویم "البته اگر من منظور دکتر عزیز را درست فهمیده باشم" به نظر من مشکل فراتر از وبلاگ نویسی است. اصولن در رفتار اجتماعیء خیلی از ما ایرانیان این موضوع دیده می شود, اصولن ما خیلی با موعظه کردن "حال می کنیم" و البته وبلاگ های ما چیزی جدا از ما نیست.



در واقع وبلاگ نویسی به نظر من یکی از پلورال ترین فعالیت های بشری است و اگر در فضای وبلاگستان ایرانی ما گاهی چیزی جز این می بینیم شاید به این دلیل است که ما اصولن با چیزی به نام قرائت های متعدد مشکل داریم.
امیدوارم دکتر صدری را تهییج کرده باشم برای "به زودی وبلاگ نویس شدن" البته نه به آن زودی که ذاشاره کرده اند!

پ.ن: شادی صدر و محبوبه عباس قلی زاده آزادند و من شادم.

برچسب‌ها: ,

second life و عالم ایده‌های افلاطونی


1.یک تجربه: رفیق ما می‌گفت رفته بوده توی این سکند لایف خر چرخ بزنه توی محله رویترز یه خانومی میاد باهاش مصاحبه می‌کنه
میتونین حرفهایی که این دو تا با هم زده اند درباره ایران و درباره سیاههای آمریکا اینجا بخونید
من برام جالب بود که دنیای مجازی اینقدر مهم شده که میان توش با ملت مصاحبه میکنند.
(توضیح: سکند لایف یک محیط سه بعدیه روی اینترنت که ملت میرن توش و پول خرج میکنند و خیلی ها میلیونر شده اند این دوست ما هم میره اونجا مگر دوزار در بیاره)

برگرفته از این وبلاگ


2. سوئد در دنيای مجازی 'زندگی دوم' يک سفارتخانه تاسيس می‌کند. سوئد اولين کشوری است که اعلام کرده، قصد دارد در اين دنيای مجازی اينترنتی سفارتخانه داشته باشد.

"زندگی دوم"، (Second Life)، دنيايی مجازی است که يک شرکت اينترنتی آمريکايی - که مقر آن در سانفرانسيسکوست - آن را خلق کرده و اکنون حدود سه ميليون نفر ساکن از سراسر جهان دارد.

ساکنان "زندگی دوم"، آواتار ناميده می شوند. ساکنان اين دنيای مجازی در کنار بسياری از کارهای روزمره حتی می توانند املاک و مستغلات خريد و فروش کنند. از نظر فنی، همه اينها نه در دنيای واقعی که در دنيای ماورا الطبيعه "زندگی دوم" اتفاق می افتد.

شمار زيادی از شرکت های واقعی در دنيای مجازی "زندگی دوم" شعبه دارند.

برگرفته از این‌جا


3. این‌ هم مطلب حسین نوش‌آذر عزیز در سایت رادیو زمانه که یک تحلیل اسطوره‌شناختی از زندگی‌ی مستعاری است که انسان در
"second life" به آن نائل می‌شود.



4. و در نهایت این هم نظر من!!!:


"secondlife" یکی از وسوسه‌آمیزترین دستاوردهای فن‌آوری‌ی اطلاعات است. یک شهر واقعی‌ی واقعی اما مجازی‌ی مجازی. واقعی به این معنا که شما در آن به معنی‌ی واقعی‌ی کلمه شهروندی می‌کنید. شما یک نماینده دارید، یک همزاد دارید که به جای شما در شهر secondlife خرید می‌کند و می‌فروشد، آن‌گونه که مد روز است می‌پوشد و می‌خورد "یا بهتر بگویم: می‌پوشید و می‌خورید" در کاباره پارتنر اختیار می‌کند "می‌کنید" و...

همه‌ی واقعیت second life این نیست: سه میلیون شهروندی که به secondlife روی آورنده‌اند، با علم به اینکه لیندن دلاری که در زندگی‌ی دوم کسب می‌کنند به دلار، این مایه‌ی حیات در زندگی‌ی اول قابل تبدیل است به سمت آن جذب شده‌اند. این یعنی واقعیت محض. خشن‌ترین و عریان‌ترین واقعیت ممکن. برای یک شهروند، کسب درآمد حقیقی‌ترین واقعیت است و زندگی‌ی دوم با پول سروکار دارد.

از سوی دیگر همان‌طور که نوش‌آذر در مطلب سیری در سکندلایف تبیین کرده، این شهر، به طرز عجیبی مجازی است، "مجازی بودن" رسم و هنجار و قانون شهروندی در second life است. شما چه تمایل داشته باشید که تصویری آرمانی از خود برای دیگران و خود ترسیم کنید و چه تمایل نداشته باشید مجبورید که تصویری مجازی "یک تصویر سه‌بعدی‌ی مجازی" از خودتان ارائه بدهید،‌تصویری که "شمای دوم شماست" شما به صورت مجازی برای خود هم‌زادی می‌سازید. هم‌زادی که در دنیایی که اصرار دارد ماوراء طبیعت به نظر برسد به زندگی‌ای طبیعی مشغول است، بیزینس می‌کند،‌پول در می‌آورد، اسکناس سبز و آن را در کمال گشاده دستی عرضه می‌کند به شما. نه... عرضه نمی‌کند، گشاده دستی هم نمی‌کند، در واقع این خود شمائید که در second life به زندگی مشغولید. او "همزاد شما" فقط نمودی از شماست. یک نمود مجازی، مجازی‌ی مجازی‌ی مجازی. او واقعیت ندارد. شمائید که واقعیت دارید.


5. داستان غار وسایه‌های افلاطون را مطمئنم خوانده‌اید. روده‌درازی نمی کنم.

second life به طرز دهشتناکی آدم را یاد قضیه‌ي عالم مثل می‌اندازد. در واقع جاها عوض شده. در داستان افلاطون نقش second life را همین زندگی‌ی به ظاهر واقعی‌ی ما، همین زندگی‌ی به ظاهر اولی‌ی ما ایفا می‌کند و ما در حکم صورت‌ها یا ایده‌ها هستیم. آیا همزادهای ما در second life می‌دانند که دست‌ساخته‌ی ما نمود ما لعبتک ما هستند و بی‌که بدانند فرامین ما را اطاعت می‌کنند؟ آیا آنها می‌دانند که سایه‌ی ما هستند؟ آیا روزی روزگاری در بین آواتارها "همان همزادهای ما" افلاطونی ندای ما سایه‌هایی بیش نیستیم در خواهد داد؟ آیا ما نیز هم‌چون آواتارها...

برچسب‌ها: ,

سامان‌دهی‌ی کتره‌ای حق مسلم ماست

و آن‌گاه نوری‌ تابید و فرشته‌ای "قد یک انگشت" ظاهر شد. او آمده بود که زمین و زمان را سامان بدهد لا مصّب! او طی‌ی سفرهای مردمی‌ای که برای نجات دنیا و فلسطین انجام می‌داد یک سفر هم آمد به دنیای مجازی، او بر حال زار ما گریست و بودجه‌ها تصویب کرد برای ما، در دلش گفت چه حیف که این بی‌چاره‌گان سامان ندارند! کارگروهی آفرید تا که به همه‌ی ما سامان دهد. و این سامان یک چیزی است مثل پول نفت و سهام عدالت! او به ما سامان داد زیرا که هر چه می‌کشیم از این بی‌سامانی است

بعد ما ملت همیشه در صحنه یک جوری که خودمان شیرفهم شویم هوار کشیدیم:

سامان‌دهی‌ی کتره‌ای حق مسلم ماست"(۱)"

او آمد تا سایت‌ها هر صبح با عطر سنگک تازه و طعم خوش صبحانه‌های مادربزرگ پنجره‌های مجازی‌شان را بگشایند و به او "این آفتابی که از درزهای آفتابه می‌تابد!" سلامی دوباره بگویند.

سلام منجی‌ی اینترنت!

سلام احمدی نجات!

۱. کتره بر وزن هسته یک یک متد بسیار مدرن مدیریت می‌باشد. ازآن‌جا که مقام معظم رهبری فرموده‌اند که علم خوب است و ما باید این علم را تولیدشس بکنیم، متد مدیریت کتره‌ای با فن‌آوری‌ی صد در صد بدون وابستگی تولید شد و به مرحله‌ی کلنگ زنی رسید!

اعتراض: به مصوبه‌ی احمقانه و تجاوزکارانه‌ی کارگروه موسوم به سامان‌دهی مبنی بر ممنوعیت فعالیت سایت بازتاب شدیدن معترضم و معتقدم این تجاوز آشکار باید بی‌پاسخ نماند.


برچسب‌ها:

ام اس و ماي بي‌خيال

‌خيلي ساده است. مني كه حالا دارم با انگشتانم بلبل‌زباني مي‌كنم براي شما و شمايي كه با چشم‌هاتان داريد درافشاني‌هاي من را تناول مي فرمائيد شايد خيلي ساده‌تر از آن‌كه به چشم بيايد دچار ام‌اس شويم. ام‌اس منتظر ماست، با آن چشم‌هاي گشادش براي ما نقشه‌ها دارد دوست عزيز!
البته واضح است كه من براي نشان دادن عمق سادگي‌ي ابتلا به ام‌اس مسئله را كاريكاتوروار بزرگ كردم اما در واقعن در مورد بيماري‌اي كه علت آن مشخص نيست چه مي‌توان گفت. بيماري‌ي غم‌انگيزي كه مثل برف آب مي‌كند آدم را؟
ام‌اس بيماري‌ي نادري نيست. بيماري‌ي "خيلي ساده"اي هم نيست اما چرا به چشم نمي‌آيد؟ چرا كمتر ديده شده‌اند آدم‌هايي مثل دوست من اهري؟ و چرا وقتي كه مي‌بينيمشان از كنارشان مي‌گذريم... با سر تكان‌دادني به معناي افسوس... يا حتي شانه بالا زدني بي‌قيد و تكان دادن سر، كه مهم‌ نيست زياد. چي مهم نيست؟ اگر كه خودت دچارش شوي زمين و زمان را به هم مي‌ريزي اما حالا كه به خيال خودت سالمي، مهم نيست؟
حس مي‌كنم به ام‌اس كم پرداخته‌ايم... شايد چون كه واگيردار نيست، شايد چون‌كه مثل ايدز با ناموس ملت سر و كار ندارد!!! شايد خواسته‌ايم كه تعادل رواني‌ي جامعه را به هم نزنيم "كدام تعادل؟!" نديده‌ايم ام‌اس را... چرايش شايد در دلايل بالا و كلي دليل ديگر پنهان شده باشد. نديده‌ايم و ناخواسته در حق مبتلايان به آن نامردمي‌ كرده‌ايم. آنها به تنها نبودن احتياج دارند، حتي شايد بيش از آونكس. آنها اگر كه تنها نباشد آونكس هم ارزان مي شود، آوانكس مجبور مي‌شود كه ارزان شود! باور نداريد... جق داريد... ما عادت نداريم كه كسي را ببينيم، ما عادت داريم كه خودمان را ببينيم، خودمان را و ديگ خودمان را كه بايد براي خودمان بجوشد؛ فقط براي خودمان.
اين‌ها را نوشتم تا به اين‌جا برسم: آهاي آقايون، اين آونكس را چرا انقدر گرون ميفروشيد؟

برچسب‌ها: ,

باند اسد افشا شد

�������� ����������: ������������������ ��������������� ������������ ���� ���������� ������������������������������ ������������ ���� ���� ������������� ������������ �� ���������� �� �������� �������� ���� ������ �� ���������� �������� �������� "�������������������" ��������. ����������������� ������ �������� "������" ������ ���� ������ ���� ��������������� �������������� ������������� �������������� ������������������� �� ���������� �������� ���������� ����������������� �� ���� �������������. ���� ���������� ���� �������� �������� "���� ������ �������� ��������" ���� ������ ���������������������� ������������ ���� �������� ���� ������ ������������� �� �������� ���������� ����������������������� ���� �������������. ���� ���� ������������������� ���� �������� ������������� �������� "���� ���� ������ ������������� ������ �� ������������������� ���������� ��������������������� ������ �� ������������������� ���� ������������ ��������" ���� ���������� ���� ���� ������������� ���������� ���������� �������� �� ������������� �������������������� ������������������ ���������� ������.


�������������� ��������-�� ������������������� ���������� ������������������ ��������������� �������� ���� ������������������ ���� ��������� ���� ������ ���������������������������������� ������������� �������� ���������������� "�������� ���� ������������������� �� ��������"�� ������ ���������� "�������� ���� ������������" �� �������� ������������ "�������� ���� �������� ���������� ������������� ������ ������" ���� ������ �������� �������� ���� ������ ���������� ������: "������ ���� ���� ������ ������ ���������� ���� ������ ������ ������������ �������� ���� �������������� ���������� ������ �� ���������� �� ������­���������� �������� ����������­���������� ������ ���� �������������������������� ���������� ���� ���������� �������� ������­�������������������� ���� �������� ���������� ���������������� �������� ���������� ������ ����­��������������."




���� �������� ���������� �������� ������������ �������� ��������������������� ���� ���� ������ ������������ ��.��.��.���������� ���������� ������������������� ���������� ���������� ������ ������ ���������������: ���� ���� �������� ��������������




���������� ������ ���� �������� ��������������� ������ ���� �������� ���� ���� ������������� ���� ����������������� �� �������� ���� ���� ���� ������ ���������� ������������� "���� ������ �������� �������� ���������������"�� ���� ��������������������� �������� ���� ���� �������� ���� ���������������! �� ������ �������� ���� ���������������.




����������������� ���������� �������� �������� ���������� ������������������������� ������������� ������ ���� ������������.

برچسب‌ها:

FeedBurner؛برای آنان که تشنه‌ی فیدند!


سایت‌ها و وبلا‌گهای بسیاری هستند که برای مطالبشان خروجی فید تهیه نشده و یا اینکه خروجی‌ی فید مطلوبی ندارند. شاید مهم‌ترین دغدغه‌ی این روزهای مدیران این‌گونه سایت‌ها دست و پا کردن یک فید rss و یا atom قابل تحمل باشد.FeedBurner به شما کمک می‌کند تا به این متاع گران‌بها به سادگی دست بیازید!

روش کار فیدبرنر بسیار ساده است. تهیه‌ی فید برای سایت شما توسط فید برنر سه گام دارد. در مرحله‌ی اول شما آدرس سایتتان را در این صفحه وارد می‌کنید و دکمه‌ی nextرا می‌زنید. سپس اگر که سایت شما توسط فید برنر شناسایی شود شما باید گام دوم را بردارید. در این گام شما باید نوع فیدتان را انتخاب کنید،rss را ترجیح می‌دهید یا atom را؟ شما یکی از گزینه‌ها را باید انتخاب کنید. پیشنهاد من این است که شما یک بار فید اراس‌اس را بسازید و سپس با طی کردن دوباره‌ی این مسیر فید اتم را هم بسازید. بعضی از فید ریدرها از یکی از این فیدها پشتیبانی نمی‌کنند " مثلن بازنگار از فید اتم پشتیبانی نمی‌کند" بهتر است که هر دو فید را داشته باشید.

شما با فشردن دکمه‌ی next گام دوم را نیز به سلامت طی کرده‌اید و اکنون در مرحله‌ی سوم هستید. در این مرحله اگر که وبلاگ یا سایت شما از قبل فید داشته و شما پیداش نکرده‌اید، آدرس فید به شما ارائه می‌شود، در غیر این صورت شما می‌توانید توسط فید برنر برای سایتتان فید بسازید. فرض می‌کنیم که سایت شما فید ندارد، در این صورت شما باید در گام سوم، نامی برای صفحه‌ی فید خود انتخاب کنید و اکانت فیدبرنر خود را فعال کنید. آدرس فید شما چیزی شبیه به این فید "که فید rss وبلاگ من است"خواهد شد: http://feeds.feedburner.com/shirva

اکنون فید وبلاگ شما با فشردن دکمه‌ی activete feed فعال خواهد شد.حالا شما باید آین آدرس را در وبلاگ نشان دهید.

اگر در باب نشان دادن آدرس فید در وبلاگ مشکل دارید کامنت بگذارید.

برچسب‌ها:

از طریق گوگل ریدر: جدال با سانسور

در این چند وقت اهالی‌ی وبلاگستان فارسی انقدر مطلب در مورد گوگل ریدر نوشته‌اند که خود شرکت گوگل هم عرق شرم به پیشانیش نشسته! توی همین دو سه روز یوسف منیری‌ی عزیز در پابرهنه بر خطش درباره همین چیزی که من حالا می خواهم درباره‌اش بنویسم نوشته!!! "فحش ندهید! تا آخرش را بخوانید!" و آشپزباشی‌ی بزرگ هم شاعرانه به شرمنده‌سازی‌ی مدیران جوان گوگل مشغول بوده است. این مقدمه‌ای بود برای این‌که بگویم چندان هم بی‌خبر از وبلاگستان نیستم! اما به واقع گوگل ریدر و به خصوص سیستم اشتراک لینکش آنقدر برای ما وبلاگ‌نویسان ایرانی کارآمد است که تلاش برای جا انداختن آن در وبلاگستان واقعن بی‌هوده نیست و البته این مطلب را هم در راستای همین تلاش فرض کنید.

در اولین قدم باید بفهمیم که گوگل ریدر چطور کار می‌کند. از آن‌جا که مطالب بسیاری به این موضوع پرداخته‌اند من قصد دوباره پرداختن به آن را ندارم. ارجاعتان می دهم به کارآمدترین مطلبی که در این‌باره خوانده‌ام: مطلب امین، نویسنده‌ی وبلاگ عنکبوت که این روزها سیستم اشتراک گوگل ریدر خیلی به کارش می‌آید! در واقع مشکل اصلی‌ی راه‌اندازی‌ی گوگل ریدر وارد کردن فید سایت‌ها به آن است که لیست تهیه شده توسط امین از فید بعضی وبلاگ‌ها می‌تواند برای حل این مشکل راه‌گشا باشد "این فایل opmlرا باید د انلود کرد، من هم سعی می‌کنم فیدهای منتخب خودم را به زودی در همین وبلاگ به اشتراک بگذارم". این مطلب مهم را از دست ندهید. برای وبلاگ‌خوان‌ها؛ برای فیلتر شده‌ها

برای کسانی که مثل من از مرورگر فایرفاکس استفاده می کنند هم یک اسکریپت از اسکتنشن معروف greasemonkeyهست که با استعانت از آن! می‌توان با یک کلیک یک سایت را به گوگل‌ریدر اضافه کرد. علی‌رضا مجیدی در یک پزشک، مطلب خوبی در مورد این اسکریپت و کلن راه‌های استفاده از فید نوشته. این را هم از دست ندهید. و همین جا شما را توصیه می‌کنم به استفاده از فایرفاکس.

گام دوم راه‌اندازی سیستم اشتراک گوگل ریدر است. اگر گوگل‌ریدرتان فعال باشد راه‌اندازی سیستم اشتراک آن از ساده‌ترین کارهای عالم است. Shard items گوگل ریدرتان بروید . و سپس در باکسی که با رنگ زرد در بالای صفحه مشخص است گزینه‌ی put a clip of your shard items را انتخاب کنید و سپس در پنجره‌ای که به صورت پاپ آپ باز می‌شود نحوه‌ی نمایش لینک‌ها در صفحه را مشخص می‌کنید و بعد کدی که دریافت کرده‌اید را وارد تمپلیتتان می‌کنید آنوقت یک چیزی خواهید داشت مثل بخش از گوگل ریدر همین روی شیروانی داغ. در همان مطلب وبلاگ عنکبوت و همین‌طور در این مطلب وبلاگ پابرهنه بر خط و همین طور در این مطلب وبلاگ یک پزشک!!! به این موضوع پرداخته شده.

اما حالا نکته‌ی اصلی: سیستم اشتراک گوگل‌ریدر علاوه بر ارجاع به سایتی که لینک به آن صورت گرفته، مطلب مورد نظر را در صفحه‌ای ذخیره می‌کند. یعنی ما فارغ از فیلتر بودن و یا نبودن وبلاگ کل مطالبی را که از طریق گوگل‌ریدر به آنها لینک‌ داده‌ایم در یک صفحه جمع‌آوری می‌کنیم و خواننده امکان دست‌رسی به آن صفحه را دارد "به قسمت نکته در زیر بخش از گوگل‌ریدر همین وبلاگ رجوع‌ کنید" همان‌طور که خیلی از دوستانی‌که درباره‌ی گوگل‌ریدر مطلب نوشته اند اشاهر کرده‌اند از این طریق به راحتی می‌توان فیلترینگ را دور زد. اما این دور زدن در صورتی است که فید دوستان فیلتر شده مثل بچه‌ی آدم مطالب را کامل و جامع در دسترس قرار دهد که از قضا این قید در مورد اکثر فیلترشده‌ها صدق نمی‌کند! این مطلب آشپزباشی را بخوانید تا روشن شوید. شاعرانه روشن شوید!

اما قصد من از این همه تکرار ارائه‌ی یک پیشنهاد بود:

اگر که ما سیستم اشتراک گوگل‌ریدرمان را در سایتمان قرار دهیم. و اگر که ما به طور مرتب مطالب وبلاگ‌های فیلترشده را shardکنیم "یعنی لینک بدهیم به آنها" عملن زهر فیلترینگ خنثی می‌شود. انگیزه‌ی فیلتر کنندگان خوانده نشده مطالب یک سایت است. و با این کار ما "در صورت فراگیر شدن البته" حربه‌ی فیلترینگ موضوعیت خود را از دست خواهد داد. این را یک حساب سرانگشتی می‌گوید.

پس گوگل‌ریدرتان را فعال کنید. سیستم اشتراک آن را هم همین‌طور. و البته این را یک تاکتیک موقتی برای مبارزه با فیلترینگ بدانید. باید به فکر چاره بود. چاره‌ای اساسی برای مقابله با سانسور.

برچسب‌ها: