دويدن. صد متر در نه و شصت و هشت صدم ثانيه

تماشاي رقابت دونده‌هاي ورزيده‌اي که بر سر سريع‌ترين بودن مي‌جنگند هيجان انگيز است. چند دقيقه‌ي پيش اوسين‌ بولت از جامائيکا با شکستن رکورد سابق خود توانست سريع‌ترين مرد جهان شود و من و ميليون‌ها انسان ديگر در جهان شاهد اين رويداد بوديم. شايد خنده‌دار باشد اما آن نه ثانيه و شصت‌وهشت ثانيه به مني که هيچ نفعي در اين بازي نداشتم به اندازه‌ي لحظه‌ي اعلام نتايج کنکور فشار وارد کرد و اين برايم عجيب است. راز هيجان در چيست؟ چرا آدم‌ها هيجان‌زده مي‌شوند؟ نورولوژيست‌ها و روان‌شناسان آيا توضيحي براي حس و حال من در آن چند ثانيه دارند؟ بدون اين‌که تمرکز حواس داشته باشم چشمم‌هايم بين تايمري که هي به9.72 "رکورد قبلي دنيا" نزديک تر مي‌شد و قدم‌‌هاي بيش‌از حد بلند اوسين بولت مي‌دويد و دستم نمي‌دانم چرا در آن لحظات مي‌لرزيد! بخت يارم بود که در اين رقابت هيچ نقشي نداشتم وگرنه به احتمال سکته را نوش جان مي‌کردم! چند نفر از آن چند صد ميليون نفر در پايان آن نه ثانيه و شصت و هشت صدم ثانيه دچار گرفتگي عروق شده‌اند؟

رکورد بولت به نسبت رکورد المپيک آتن هفده صدم ثانيه بهتر بود. يعني بشر در طول اين چهار سال توانسته هفده صدم ثانيه به غير ممکن نزديک‌تر شود. ما انسان‌ها به غير ممکن‌ها علاقه‌منديم. از آن جهت به آن‌ها علاقه‌منديم که هر روز روياي ممکن کردن آن‌ها را مي‌پرورانيم و راز پيش‌رفت تلاش براي رسيدن به روياهاست. اوسين بولت بيش از چند دقيقه پيش توانست يکي دو گام ما را به غير ممکن نزديک‌تر کند. از اين جهت همه‌ي ما مديون اوئيم. ممنون دونده:)


عکس از سايت ياهو

از اين حرکت سروش روح‌بخش حمايت مي‌کنم. من هم در اولين فرصت نسبت به آقاي علي کردان اعلام شکايت خواهم کرد.

برچسب‌ها:

مشروطه کودکي صد و چند ساله است

ايرانيان شايد توانسته باشند به بعضي از اهداف فرعي انقلاب مشروطه نزديک شوند اما اگر که هدف اصلي آن قانون‌مداري در حکم‌راني باشد بايد گفت که بي‌خيال! نه در زمان انقلاب مشروطه و نه حتي صد و اندي سال بعد از آن ايرانيان نتوانسته‌اند نشان بدهند که سرزمين‌شان استعداد قابل قبولي براي پذيرش قانو‌‌ن‌مداري دارد.نمونه‌ي دم‌دست، ناتواني‌ مجلس هشتم در مواخذه‌ي متخلفي به نام محمود احمدي نژاد در جريان عدم معرفي‌ به موقع کانديداي وزارت امور اقتصاد و دارايي است.

انقلاب
ها معمولن گفتماني را جايگزين گفتمان حاکم مي‌کنند. اگر معيار توفيق يا عدم توفيق يک انقلاب ميزان توفيق در اين جايگزيني باشد، بايد گفت که انقلاب مشروطه يک انقلاب ناتمام است. انقلاب 57 خوب يا بد يک گفتمان را حاکم کرد، گفتمان حکومت ديني توانش را روي دايره ريخت و کم‌کم دارد به آخر خط نزديک مي‌شود اما انقلاب مشروطه هنوز در دوره‌ي کودکي به سر مي‌برد. انقلاب مشروطه شکست‌خورده نيست زيرا که هنوز گفتمان اين انقلاب معتبر است و کورسويي براي حاکم شدن اين گفتمان وجود دارد. حاکم شدن يک‌کلمه: قانون.


بذري که پدرانمان کاشتند هنوز ثمر نداده است اما دليلي نمي‌بينم که به سرزنش آنها بپردازم. اين درست است که مشروطه‌خواهان در شور‌ه‌زار بذر ‌گل ياس کاشتند اما بپذيريم که آنها گز‌ينه‌ي ديگر‌ي پيش‌رو نداشتند. آنان محکوم بودند که اهل سرزميني استبدادزده باشند. آنان جسورانه خاک اين سرزمين را امتحان کردند. اينکه خاک اين سرزمين استعدادي در پذيرش بذر قانون‌مداري نداشت ارزش کار آنها را کم نمي‌کند. اگر که آنها امتحان نمي‌کردند، از کجا بايد مي‌فهميديم که اين خاک سست است؟

برچسب‌ها: ,

چارشنبه سوزي؛ آيا سرخورده‌گي‌ تنها عامل است؟

تخريب‌گري‌ فضاهاي عمومي حالا يكي از اركان "كنارهم بوده‌گي‌ي" ايراني‌هاست. اتوبوس‌هاي مدرن آقاي شهردار "كه درشان از اون ور وا مي‌شود!" هم از خودكار و چاقوي شهروندان عزت‌مند در امان نمانده است و البته طرح آماده‌سازي‌ي فضاي اتوبوس‌هاي بي‌آرتي با چاقو و خودكار ادامه‌ي مسير حسنه‌اي است كه تا حدودي ريشه‌اي وجودشناختي دارد!

بيت

نقشي‌ از چاقوي ما روي اتوبوس و درخت: يادگاري كه در اين گنبد دوار بماند

اما همه‌ي عادت‌هاي تخريب‌گرانه‌ي ايراني‌ها مثل سنت يادگاري‌نويسي "بي‌خاصيت" و از روي "دله‌بازي" نيستند. سنت تخريب‌گرانه‌ي"اتوبوس‌سوزي‌" پس از تماشاي مسابقات ورزشي " و منطقن تخليه‌ي هيجانات فرو خورده" بر هر تماشاگري كه متمايل دارد خودش را بنماياند! واجب عيني است. با توجه به همه ظلمي كه زمين و زمان و احمدي نژاد در حق ايراني‌ها روا داشته‌اند اين سنت، نسبت به تخريب‌گري‌ها‌ي خاموش ونهاني سمپاتي بيشتري هم ايجاد مي‌كند. هر چه باشد تماشاگران با اين عمل خود بعضي فرضيات در زمينه‌‌ي‌ روان‌شناسي‌ي جمعي‌ي ايران راتاييد مي‌كنند و اين شايان تقدير است. سنت "چارشنبه‌سوري به مثابه‌ي چارشنبه‌سوزي" هم مي‌تواند در رديف همين تخريب‌گري‌هاي شايان تقدير بگنجد.

اما آبا با تكيه‌ي صرف بر گذاره‌هايي هم‌چون سرخورده گي‌ي اجتماعي و فنر فشار داده شده و... مي‌شود از ونداليسم ايراني تحليل جامعي ارائه داد؟

ايراني‌ها از تخريب‌گري لذتي خودآزارانه مي‌برند. هيچ به تكيه‌ي كلام دست فروشان كنار خيابان دقت كرده‌ايد؟ "آتيش زدم به مالم". اين فقط يك تكيه كلامي بي محتوا نيست. "ايثار" اين مقدس هميشه‌ي تاريخ نوعي "آتيش زدم به مالم" است و ايراني‌ها بي‌جا و به جا عادت دارند كه فداكاري را ستايش كنند. از سوي ديگر مهماني‌هايي كه ايراني‌ها برگذار مي‌كنند نوعي "آتيش زدم به مالم" است. من خانواده‌اي را مي‌شناسم كه به خاطر برگذاري‌ي جشن عروسي‌ي فرزندانشان تن به ورشكسته‌گي‌ي مالي دادند! واضح است كه اين خانواده از چنين ايثاري بسيار مشعوف و كيف‌آلود شده‌اند. و اين لذت، خودآزانه است.

از سوي ديگر ايراني ها مثل همه‌ي انسان‌ها تمايل شديدي به جلوه‌گري دارند.وقتي كه دختر همسايه آن‌گوشه دارد جلوه‌گري مي‌كند و آن يكي كمي آن‌ورتر به همين كار مشغول است و دوست تو "هماني كه تا ديروز از سوسك مي‌ترسيد!" امروز به هر دليلي خودش را رمبو حس مي‌كند و دارد افغاني‌ها را مي‌كشد تو هم خواهي‌نخواهي خودت را نشان خواهي داد. از انجا كه بشر يك ميمون جهش‌يافته است دست ميمون را در تقليد از پشت بسته. در تحليل تخريب‌گري‌هاي جمعي بايد سهم بسياري براي تمايل به جلوه‌"يري و تمايل به پي‌روي قائل شد.

خوب، به سلامتي كپسول‌هاي فروخورده‌اي را كه چند سال بود در انباري خاك مي‌خوردند تركانديم! و حالا بسيار مشعوفيم.
اين چند خط تا حدودي آشفته را فقط براي اين نوشتم كه بگويم در بررسي‌ي ريشه‌هاي بروز تخريب‌گري‌ي حاد در روز چارشنبه‌ي آخر سال بسنده كردن به عامل سرخورده‌گي اجتماعي نابسنده و كليشه‌اي است.

برچسب‌ها:

ارزيابي‌ي شتاب‌زده؛ تكفير شتاب‌زده

خيلي از آدم‌ها از جمله اكثر ايراني‌ها ميل دارند اول درباره‌ي يك چيز قضاوت كنند بعد آن چيز رو اگر كه خوردني است "خوب يا بد" تا ته بخورند و اگر خواندني است، نخوانند و اگر كه شنيدني است هم‌زمان با چرت‌زدن به گوش جان بشنوندش.

اين رفتار به حدي رايج هست كه شاهدمثال نخواهد اما يك نمونه كه آسمان را به زيرزمين نمي‌برد!:

نمونه: جريان مصاحبه‌ي اخير دكتر سروش. عجيب مشعوف شدم وقتي كه كامنت‌هاي قشنگ "ولي اكثرن بي‌ربط" زير مصاحبه را خواندم و مشعوف‌تر شدم وقتي شنيدم مجتهد بزرگواري كه در كنار صدور حكم تكفير فيلم‌هاي شاعرانه مي‌سازند! مصاحبه شونده رو از دين خارج اعلام كردند "اين يكي از خصوصيات ايرانياست، آدمي كلن خوبه كه هم جاذبه داشته باشه هم دافعه؛ آقاي باهنر هم گفتن ديپلماسي‌ي ما ديپلماسي‌ي لبخند و اخمه" و آقاي جعفر سبحاني طي نامه‌ي حكيمانه‌اي اثبات كردند كه اساسن يا مصاحبه رو نخواندند يا اگر خواندند ارزيابي‌شان شتاب‌زده بوده.

فقط با يك بار خواندن مصاحبه به راحتي "اگر مشكل فهم نداشته باشيم" مي‌فهميم كه پيامبر مورد نظر سروش اگر چه انسان است اما در مقوله‌ي انسان معمولي نمي‌گنجد، او يك انسان واصل است پس بايد با در نظر گرفتن ابعاد و خصوصيات اين گونه انسان تحليل شود و نه هر جور كه ما عشقمان كشيد. "به حمدالله از آن‌جا كه جمهعوري‌ي اسلامي يك حكومت عارف پرور است دوستان احتمالن با مقوله‌ي انسان واصل آشنا هستند". اين‌كه استدلال كنيم انسان هوي و هوس دارد پس اگر وحي مقوله‌اي باشد كه يك منبع فعال انساني در آن دخيل است به معناي دخيل دانستن هوي و هوس در مقوله‌ي وحي است عملن نقض سابقه‌ي طولاني‌ي بحث عصمت در كلام اسلامي است "خداي نكرده شما از آن دسته نيستيد كه براي عصمت تبصره قائلند و نبي را در بعضي مقولات معصوم نمي‌دانند؟ الحمدالله!". درست است كه انسان‌ها معمولن دچار هوي و هوسند اما مگر كه پيامبر يك انسان معمولي است؟ مگر او معصوم نيست؟

حال؛ اينكه نظر سروش در مورد كيفيت ارسال وحي تا چه حد مقبول است بحثي است كه كاملن در حوزه‌ي كلام اسلامي مي گنجد و اتفاقن بحث جذابي است و من به عنوان يك علاقه‌مند به اين مقوله دوست داشتم در فضايي به دور از تكفير بحث را دنبال كنم

اين درست كه حرف سروش در قرائت كلامي‌ي رسمي و پذيرفته شده نمي‌گنجد "هر چند خيلي هم از آن دور نيست زيرا مقولاتي چون عصمت را پايه‌ي بحث خود قرار داده". اما مگر قرائت كلامي‌ي رسمي، وحي است يا ذات اقدس اله است و يا ذات نبي است كه هتك آن باعث تكفير شود؟ "آن هم توسط يك فيلم‌ساز!!!"

2.تاريخ اين سرزمين بسياري افراد را مي‌شناسد كه جان خود را بهاي بيان حرف‌هايي خارج از قرائت رسمي "از دين، سياست، اخلاق و..." قرار داده‌اند. در آن موارد عده‌اي ظاهربينانه هيزم آتش تكفير آن‌ها شده‌اند. اين بار به علل متفاوتي كه مهم‌ترين آن‌ها سنجيده بودن سخن سروش است تير تكفيريان فعلن به سنگ خورده اما بازي همان بازي است. "اين لغت تكفيريان چقدر آشناست... در عراق كساني كه اين لقب را دارند شيعه‌كشي راه انداخته‌اند و اين يعني كه ما همه‌مان علي‌حده كافريم آقاي مجيدي!"

آقاي مجيدي هيزم بد آتشي شده‌اند. آتش حرف هاي نابه‌جا و شتاب‌زده‌ي آقاي مجيدي نه دامن سروش را رها خواهد كرد "حداقل تا وقتي مقوله‌ي موج‌سواري ي اصول‌گرايانه امري رايج است" نه دامن آقاي مجيدي را. آدم‌ها گاهي حرف هايي مي زنند و كارهايي مي‌كنند كه روي پيشاني شان ثبت مي‌شود. به شناسنامه‌ي آن‌ها مي‌پيوندد. مثل اين حرف هاي مجيدي. مثل نقش سروش در انقلاب فرهنگي.

3.اگر آقاي سبحاني، آقاي مجيدي و اكثر دوستان كامنت‌گذار "چه آنان كه خروج سروش از دين را تبريك گفته‌اند چه آنها كه بر اين امر ابراز تاسف كرده‌اند" ارزيابي‌شان شتاب‌زده نبوداين جوابيه‌ي آقاي سروش اعتبار آنها را تا اين حد زير سوال نمي‌‌برد.

+ بخش دوم جوابيه‌ي سروش

+ مطلب آيت‌الله سبحاني درباره‌ي نظرات سروش بخش اول - بخش دوم

+ داريوش عزيز در ملكوت موشكافانه موضوع تكفير سروش را بررسي مي‌كند

برچسب‌ها:

حيف كه حميد سمندريان نيستم!!

جمله‌ي قصار: "من هيچ وقت دوست نداشته‌ام كه بهرام بيضايي باشم! آدم اگر بهرام بيضايي باشد زود دق مي‌كند!"




اما بعضي آدم‌ها هستند كه وقتي حرف مي زنند حس مي كنم پر شده‌ام از آنها. نه كه مجذوب حركات و سكنات آنها و از اين حرف‌هاي نامربوط شده باشم. وقتي حرف مي زنند به معني‌ي دقيق كلمه حس مي‌كنم كه ديگر احمد ابوالفتحي نيستم؛ "آنها" هستم!!





ديشب حميد سمندريان در برنامه‌ي نسبتن خوب صالح علا، دو قدم مانده به صبح بود و بودن او همين احساس را در من ايجاد كرد. حس كردم سمندريان تركيبي است از باحال بودن، با سواد بودن و خالي‌بند نبودن و اينها خصوصياتي است كه من دوستشان دارم. چند تكه از حرف‌هاي سمندريان رو يادداشت كردم كه اين‌جا مي گذارمشان تا شما هم بخوانيد:





بشر تنهاست، زيرا تاثيري كه از پيرامونش مي‌گيرد منحصر به فرد است. يك اتفاق به علت‌هاي متفاوتي آدم‌هاي متفاوت را متاثر مي‌كند.





يك تراژدي اگر كه كميك نباشد ضد بشري است. وقتي يك اتفاق ترا‍ژيك مي‌افتد انسان‌ها دسته‌جمعي گناه‌كارند، بايد دسته‌جمعي محاكمه شوند و اين محاكمه‌ي دسته جمعي محاكمه‌ي خنده‌داري خواهد بود.

برچسب‌ها:

وبلاگ نویسی؛ بی واسطه گی؛ موعظه

این کامنتی است که آقای دکتر صدری پای مطلب قبلیء من "که دربارهء کتاب ایشان است" گذاشته اند:



جناب ابوالفتحی
از نوشتارتان در مورد کتابم بسیار ممنونم. خیلی جالب است که تشابه مقاله نویسی و وبلاگ نویسی را یادآوری کرده اید. درست است. شباهتهای بسیاری دارند ولی این وبلاگنویسی است که شبیه مقاله نگاری است و نه بلعکس. البته "حسنِ خوبی" وبلاگنویسی فقدان ویراستار است که معمولاَ موی دماغ مقاله نگار میشود. مثلاَ علت اینکه من مقاله نویسی در دیلی استار را قطع کردم این بود که ویراستار جدید آن نشریه از لحن بعضی از مقالات من که او "ضد آمریکائی" تلقی میکرد خوشش نمیآمد و سعی کرده بود در مقالات من دست ببرد یا آنهائی را که بنظرش این لحن را داشتند (مثل مقاله جامعه شناسی ابو غریب من که در این کتاب فارسی ترجمه شده را ) پاکسازی میکرد. و این مساله را وبلاگنویسان ندارند. من که برخی وبلاگهای ایرانی مانند "از زندگی" و "راز" به میخوانم از "بی واسطه گی" آنها رشگ میبرم. کافی است که نویسنده چیزی را احساس کند و بلافاصله خوانندگانش آنرا میدانند: غنچه ای میشکفد... اهل ده با خبرند



اما هنر او جمله بگفتیم عیبش را هم بگوئیم. وبلاگها معمولاً حکم موعظه به مومنان را دارند. اغلب به مخالفانش نمیرسند. البته این عیبی نیست که به موجب آن وبلاگ را محکوم کنیم ولی بهر حال نقصی است. در نهایت بگویم که من هم شاید در آینده نزدیک (یعنی ده بیست سال آینده) شروع به وبلاگ نویسی کنم با تشویقاتی از این قبیل که در این سایت دیده ام. از اینکه مرا هم وبلاگنویس بلقوه ای دانسته اید متشکرم
نوروزتای پیروز



حالا من می خواهم در مورد "از نظر من" مهمترین فضیلت وبلاگ نویسی نسبت به مقاله نویسی در نشریات رسمی, که دکت صدری در کامنتشان به خوبی به آن اشاره کرده اند نکته ای بگویم:
امکان ارتباط بی واسطه بین مخاطب و نویسنده امکانات بسیاری به همراه دارد, از جمله امکان مخالفت بی واسطه ی مخاطب با نویسنده. این نکته ای است که ما در یک مقاله ی رسمی نمی توانیم با آن رو به رو شویم. یعنی اینکه اتفاقن بر خلاف نظر دکتر صدری من معتقدم که وبلاگ نویسی با توجه به شرایطش "بی واسطه گی" امکان کمتری برای در جایگاه دانای کل قرار گرفتن به نویسنده می دهد. حال اگر در وبلاگ های ایرانی گاه ما با موعظه با مومنان روبه رو می شویم "البته اگر من منظور دکتر عزیز را درست فهمیده باشم" به نظر من مشکل فراتر از وبلاگ نویسی است. اصولن در رفتار اجتماعیء خیلی از ما ایرانیان این موضوع دیده می شود, اصولن ما خیلی با موعظه کردن "حال می کنیم" و البته وبلاگ های ما چیزی جدا از ما نیست.



در واقع وبلاگ نویسی به نظر من یکی از پلورال ترین فعالیت های بشری است و اگر در فضای وبلاگستان ایرانی ما گاهی چیزی جز این می بینیم شاید به این دلیل است که ما اصولن با چیزی به نام قرائت های متعدد مشکل داریم.
امیدوارم دکتر صدری را تهییج کرده باشم برای "به زودی وبلاگ نویس شدن" البته نه به آن زودی که ذاشاره کرده اند!

پ.ن: شادی صدر و محبوبه عباس قلی زاده آزادند و من شادم.

برچسب‌ها: ,

شناسنامه‌مان را باطل نکنیم

پیش‌نوشت: ویندوز لایو رایتر مشکل پیدا کرده این بلاگر لعنتی هم نمی دانم چرا فاصله‌ها را قاطی می‌کند. متن خسته‌کننده به نظر می‌رسد اما به نظرم بر خلاف بقیه‌ی اراجیفم خواندن آن لازم است. لطفن بخوانید. لطفن.

پاسخی به این سوال گوشزد؛

رورتی یک کتابی دارد که عبدالحسین آذرنگ آن را با نام "کشور شدن کشور" ترجمه کرده. او در این کتاب دو مولفه‌ی غرور ملی و عدالت اجتماعی را مولفه‌هایی اساسی برای کشور شدن کشور معرفی می‌کند. رورتی امید اجتماعی را هم‌چون عدالت اجتماعی از نیازهای اساسی‌ی یک کشور می‌داند. البته رورتی بیش از این که به دنبال ارائه‌ی تزی جهان‌شمول باشد به آمریکا نظر دارد و بالطبع در تعمیم نظرات او باید محتاط بود. اما اگر بپذیریم که غرور ملی امری است که زیادی‌اش خطرناک است "اگر کشور قدرتمند باشد هم‌چون آمریکا موجب حرکت به سوی امپریالیسم می‌شود و اگر کشور زور نداشته باشد مثل ایران موجب حرکت به سوی خیره‌سری می‌شود" و کمش نیز خطرناک "موجب انفعال و ستم‌پذیری‌ی کشور می‌شود" می‌توانیم حرف رورتی را تا حدودی تعمیم دهیم. غرور ملی یکی از نیازهای اساسی‌ی یک کشور است.

من با مسئله‌ای به نام وطن برخورد احساسی ندارم. می‌پذیرم که ارتباط من با کشورم یک رابطه‌ی دوسویه است اما این را هم در نظر می‌گیرم که وطن شناسنامه‌ی من است پس اگر کاربردی به ماجرا نگاه کنیم حرف دوستم گوشزد عزیز هر چقدر هم که در وادی‌ی نظر منطقی به نظر برسد نتایجی بسیار بد هم برای وطن و هم برای خود او دارد. گوشزد عزیز!وطن آش کشک خاله است!

متاسفانه گزینه‌هایی که گوشزد ارائه داده به طرز عریانی واقعیت ماجرای جنگ را عیان می‌کند. وقتی که با دوگانه‌ی خیر و شر روبه‌رو می‌شوی نتیجه‌ی بی‌طرف بودن درست چیزی شبیه به نتیجه‌ی با طرف بودن است. ما چه به آمریکا بپوندیم و چه به صف سربازان وطن و یا حتی اگر که با شعار "روم جای دیگر زمین قحط نیست" در پی‌ توجیح بی‌عملی‌ی خود باشیم یک نتیجه حاصلمان می‌شود: شکست. و این اصلن نتیجه‌ی خوبی نیست.

من به شدت معتقدم که پیشگیری بهتر از درمان است. زیرا که تلاش برای چاره‌ی دردی هم‌چون جنگ چیزی شبیه به چاره‌ی ناچار کردن است. من به شدت معتقدم که اگر کار از کار بگذرد بودن من در هر یک از سه صف مهاجم، مدافع و منفعل هیچ تاثیری ندارد زیرا که نتیجه‌ا‌ی هر سه‌ی این صف‌ها می‌گیرند یکی‌است: شکست.

ایرانیان باید یک اصل اساسی را درک کنند: غرور ملی یک کالای فانتزی نیست که فقط در مواقع خطر به آن نیاز پیدا بکنیم و در مواقع دیگر فقط به درد پزهای احمقانه در باب تمدن دو هزار و چند صد ساله بخورد. ما اگر که دل در گرو کشور شدن کشور داشته باشیم گزینه ی انفعال را کنار خواهیم گذاشت و عمیقن در برابر هر قدرت بی‌منطقی که در پی نابودی‌ی کشور است خواهیم ایستاد "چه داخلی و چه خارجی"

از نظر من در معادله‌ی ارتباط ایران با جهان آن‌که تعادل را به هم می‌زند ایران است و نه جهان. آن‌که خود را برای جنگ "بخوانید شکست" تجهیز می‌کند ایران است و نه جهان و ایران این اعمال را در فقدان غرور ملی‌ی شهروندانش انجام می‌دهد.

رورتی ثمره‌ی گفتمان چپ بعد از جنگ ویتنام برای آمریکا را انفعال گروه‌های روشنفکری در اثر کاهش غرور ملی می‌داند و پیش از وقوع فاجعه "که با هیچ کس شوخی ندارد، حتی با آن شهروند محترم آمریکایی که در منهتن پاپ‌کورن میل می‌فرمایند" هشدار می‌دهد و هشیار می‌سازد.

وضع جامعه‌ی روشنفکری‌ی ما نیز هم‌چون آمریکاست. روشنفکران ما در این وقت از تاریخ جزو منفعل‌ترین‌های ایران زمین محسوب می‌شوند و این سرآغاز اضمحلال شناسنامه‌ی ماست: ایران. اما دریغ که آمریکا در ثبات نسبی به سر می‌برد و ما در بی‌ثباتی‌ی محض.

روشنفکران ایرانی باید یک‌بار برای همیشه احساسی روبه‌رو شدن و حداکثری روبه‌رو شدن با همه‌چیز را کنار بگذارند. آنان باید با نگاه کاربردی به واقعیات در پی هشدار باشند. بیش از این‌که مشاهده‌گر باشند و یا خود نیز به صف تجهیز برای جنگیدن بپیوندند باید در مقابل تفکری که در پی جنگ است بایستند زیرا که ما چه مهاجم باشیم و چه مدافع و چه منفعل در عرصه‌ی گلوله و آتش شکست خورده خواهیم بود. زیرا که شناسنامه‌ی‌مان جزوی از وجود ماست و ما بی‌‌ شناسنامه‌مان انسانی بی‌پناه خواهیم بود.

نباید بگذاریم که اینان و آنان همه‌ی آن‌چه که ماست را به باد فنا بدهند. اما دریغ که انفعال خیلی دلچسب است و کمی‌ هم خواب‌آور. درست نمی‌گویم دوستان گرامی؟

برچسب‌ها:

second life و عالم ایده‌های افلاطونی


1.یک تجربه: رفیق ما می‌گفت رفته بوده توی این سکند لایف خر چرخ بزنه توی محله رویترز یه خانومی میاد باهاش مصاحبه می‌کنه
میتونین حرفهایی که این دو تا با هم زده اند درباره ایران و درباره سیاههای آمریکا اینجا بخونید
من برام جالب بود که دنیای مجازی اینقدر مهم شده که میان توش با ملت مصاحبه میکنند.
(توضیح: سکند لایف یک محیط سه بعدیه روی اینترنت که ملت میرن توش و پول خرج میکنند و خیلی ها میلیونر شده اند این دوست ما هم میره اونجا مگر دوزار در بیاره)

برگرفته از این وبلاگ


2. سوئد در دنيای مجازی 'زندگی دوم' يک سفارتخانه تاسيس می‌کند. سوئد اولين کشوری است که اعلام کرده، قصد دارد در اين دنيای مجازی اينترنتی سفارتخانه داشته باشد.

"زندگی دوم"، (Second Life)، دنيايی مجازی است که يک شرکت اينترنتی آمريکايی - که مقر آن در سانفرانسيسکوست - آن را خلق کرده و اکنون حدود سه ميليون نفر ساکن از سراسر جهان دارد.

ساکنان "زندگی دوم"، آواتار ناميده می شوند. ساکنان اين دنيای مجازی در کنار بسياری از کارهای روزمره حتی می توانند املاک و مستغلات خريد و فروش کنند. از نظر فنی، همه اينها نه در دنيای واقعی که در دنيای ماورا الطبيعه "زندگی دوم" اتفاق می افتد.

شمار زيادی از شرکت های واقعی در دنيای مجازی "زندگی دوم" شعبه دارند.

برگرفته از این‌جا


3. این‌ هم مطلب حسین نوش‌آذر عزیز در سایت رادیو زمانه که یک تحلیل اسطوره‌شناختی از زندگی‌ی مستعاری است که انسان در
"second life" به آن نائل می‌شود.



4. و در نهایت این هم نظر من!!!:


"secondlife" یکی از وسوسه‌آمیزترین دستاوردهای فن‌آوری‌ی اطلاعات است. یک شهر واقعی‌ی واقعی اما مجازی‌ی مجازی. واقعی به این معنا که شما در آن به معنی‌ی واقعی‌ی کلمه شهروندی می‌کنید. شما یک نماینده دارید، یک همزاد دارید که به جای شما در شهر secondlife خرید می‌کند و می‌فروشد، آن‌گونه که مد روز است می‌پوشد و می‌خورد "یا بهتر بگویم: می‌پوشید و می‌خورید" در کاباره پارتنر اختیار می‌کند "می‌کنید" و...

همه‌ی واقعیت second life این نیست: سه میلیون شهروندی که به secondlife روی آورنده‌اند، با علم به اینکه لیندن دلاری که در زندگی‌ی دوم کسب می‌کنند به دلار، این مایه‌ی حیات در زندگی‌ی اول قابل تبدیل است به سمت آن جذب شده‌اند. این یعنی واقعیت محض. خشن‌ترین و عریان‌ترین واقعیت ممکن. برای یک شهروند، کسب درآمد حقیقی‌ترین واقعیت است و زندگی‌ی دوم با پول سروکار دارد.

از سوی دیگر همان‌طور که نوش‌آذر در مطلب سیری در سکندلایف تبیین کرده، این شهر، به طرز عجیبی مجازی است، "مجازی بودن" رسم و هنجار و قانون شهروندی در second life است. شما چه تمایل داشته باشید که تصویری آرمانی از خود برای دیگران و خود ترسیم کنید و چه تمایل نداشته باشید مجبورید که تصویری مجازی "یک تصویر سه‌بعدی‌ی مجازی" از خودتان ارائه بدهید،‌تصویری که "شمای دوم شماست" شما به صورت مجازی برای خود هم‌زادی می‌سازید. هم‌زادی که در دنیایی که اصرار دارد ماوراء طبیعت به نظر برسد به زندگی‌ای طبیعی مشغول است، بیزینس می‌کند،‌پول در می‌آورد، اسکناس سبز و آن را در کمال گشاده دستی عرضه می‌کند به شما. نه... عرضه نمی‌کند، گشاده دستی هم نمی‌کند، در واقع این خود شمائید که در second life به زندگی مشغولید. او "همزاد شما" فقط نمودی از شماست. یک نمود مجازی، مجازی‌ی مجازی‌ی مجازی. او واقعیت ندارد. شمائید که واقعیت دارید.


5. داستان غار وسایه‌های افلاطون را مطمئنم خوانده‌اید. روده‌درازی نمی کنم.

second life به طرز دهشتناکی آدم را یاد قضیه‌ي عالم مثل می‌اندازد. در واقع جاها عوض شده. در داستان افلاطون نقش second life را همین زندگی‌ی به ظاهر واقعی‌ی ما، همین زندگی‌ی به ظاهر اولی‌ی ما ایفا می‌کند و ما در حکم صورت‌ها یا ایده‌ها هستیم. آیا همزادهای ما در second life می‌دانند که دست‌ساخته‌ی ما نمود ما لعبتک ما هستند و بی‌که بدانند فرامین ما را اطاعت می‌کنند؟ آیا آنها می‌دانند که سایه‌ی ما هستند؟ آیا روزی روزگاری در بین آواتارها "همان همزادهای ما" افلاطونی ندای ما سایه‌هایی بیش نیستیم در خواهد داد؟ آیا ما نیز هم‌چون آواتارها...

برچسب‌ها: ,

ول‌گردی‌ی فرهنگی

فکر می‌کنم برقراری‌ی تعادل بین اطلاعات عمومی و اطلاعات تخصصی یکی از دغدغه‌های همیشگی‌ی آدمی است که در حوزه‌ی علوم انسانی پژوهش می‌کند یا حداقل قرار است که پژوهش کند.

اصطلاح "اقیانوسی به عمق یک انگشت" را بسیار شنیده‌ایم و احتمالن خیلی وقت‌ها ترسیده‌ایم که عاقبت به نمونه‌ی بارز این‌گونه اقیانوسی تبدیل شویم، این ترس وقتی ترسناک می‌شود که به یاد می‌آوریم آدم‌های خیلی مهمی مثل علامه قزوینی با این صفت توصیف شده‌اند.

حقیقتی است که محدوده‌ی تخصص در علوم انسانی چندان مرزهای مشخصی‌ندارد. مثلن آدمی که در حوزه‌ی دین، پژوهش می‌کند باید کلی اطلاعات در حوزه‌هایی نظیر جامعه‌شناسی و فلسفه و روان‌شناسی داشته باشد تا بتواند یک دین‌پژوه ساده شود و این تقدیر بیشتر حوزه‌ای پژوهشی‌ی علوم انسانی است و از طرفی این اطلاعات "لازم" گاه به طرز عجیبی نالازم به نظر می‌رسند. آدم چشمش را که باز می‌کند می‌بیند کلی اطلاعات دارد که به هیچ کاری نمی‌آیند و البته کلی اطلاعات ندارد که به شدت به آنها نیازمند است. نمی‌دانم حرفم را خوب بیان می‌کنم یا نه اما مطمئنم یک دانش‌پژوه در حوزه‌های علوم انسانی درد من را می فهمد.

آدم گاهی حس می‌کند دچار "ول‌گردی‌ی فرهنگی" شده. ولع به دانستن دست از سر یک دانش‌پژوه بر نمی‌دارد و از سویی شاید تقدیر خیلی از ما تبدیل شدن به یک کلکسیونر است. کلکسیونی از اطلاعاتی که نمی‌توانیم بفهمیم که چه کارمان می‌آیند.

از سویی نمی توان مرزی تعیین کرد، نمی توان گفت که مثلن تا فلان حد در فلسفه جلو می‌رویم و فلان حد در تاریخ ادیان. از سوی دیگر می‌دانی که این همه اطلاعات اگر "نظام‌مند" نشوند حکم "ول‌گردی‌ی فرهنگی" را دارند. اما مگر نظام یک‌چیزی است مثل سیستم عامل کامپیوتر؟ مگر می‌توان بدون شناخت به یک نظام رسید. مگر نظام فکری مثل سیستم عامل است که لینوکس و ویندوزی داشته باشد. آیا به همان راحتی که می‌توان از ویندوز به لینوکس شیفت کرد می‌توان از فلان ایسم حوزه‌ی علوم انسانی به ایسمی دیگر پرید؟ نه نمی‌توان!

گاه حس می کنم که آدم‌های حوزه‌ی علوم انسانی دچار لعنت خدایانند! بیچاره‌هایی هستند که باید آنقدر ول‌گردی کنند تا در نهایت با شناخت یا بی‌شناخت آویزان شوند به یک نظام فکری و گاه آنقدر دیر که نتوان آب رفته را به جوی بازگرداند. گاهی هم که اساسن نمی‌توان این همه اطلاعاتی که اگر تخصصی نشوند عمومی محسوب می‌شوند را در یک نظام گنجاند و بدبختانه این "گاه" می‌تواند اکثر مواقع باشد. آن‌ وقت آدم می شود اقیانوسی به عمق یک انگشت!

تازه این وصف‌حال آدم هایی است که توانسته‌اند هدف‌مند شوند. بدبختی این‌جاست که اکثر ما ول‌گردهای فرهنگی تنها هدف‌مان ول‌گردی است و این خیلی بد است.

پ.ن: شرمنده به خاطر غیبت طولانی

برچسب‌ها:

کپسول فروغ؛ سیمای زنی در میان جمع

می‌خواهم به فروغ بپردازم. به فرخ‌زاد، ابتدا می‌خواستم به زنی جسور بپردازم که کمر به قتل تابوهای مردانه بسته اما موضوع تکراری بود، بعد خواستم در مورد ناکامل ماندن سیر رشد او در شعر و هنر بنویسم به خاطر آن تصادف لعنتی که 40 سال پیش در چنین روزی دچار فرهنگ ایران شد، اما این موضوع هم تکراری بود، اصولن آیا حرف ناگفته‌ای در مورد او باقی مانده؟ یا بهتر بگویم آیا حرف نویی در چنته‌مان هست؟

در مورد این‌که چرا فروغ تا این میزان مورد توجه ماست هم حرف نویی ندارم برای گفتن، او شاه‌ماهی بود و ترکیبی‌ از همه‌ی خصوصیات قابل توجه‌اش در زندگی و شعر و شاید تا حدودی سینما او را به شاه‌ماهی شدن سوق‌ داد، به این اضافه کنید اصالت و بداعت در نوع نگاهش به زندگی و فرهنگ و هنر را و به آن اضافه کنید زندگی در دهه‌ی طلائی‌ی فرهنگ معاصر ایرانی را و البته طرز دل‌خراش مردنش را و... همه‌ی این‌ها باعث شدند که خانم فرخ‌زاد برای ما تبدیل بشوند به فروغ

حال یک نکته‌ی مهم: آیا حرف ناگفته‌ای درباره‌ی فروغ باقی نمانده؟ آیا سیمای این زن که از وقتی مرد، در میان جمع زیسته است همینی است که من و تو ترسیم کرده‌ایم از او در ذهن‌مان، آیا با نمی‌توان جور دیگري به او نگریست و او را دید؟

یک دوره‌ای عتیقه‌هایی که از حماقت ما ناگهان تبدیل شدند به فروشنده‌ی انحصاری‌ی قوت لایموت در سیاه‌بازار فرهنگ سعی داشتند فروغ را تا حد یک بدکاره پائین بیارند، و خوب البته خودشان بدکاره بودند و انقدر تابلو که بدگویی‌ی آنها باعث بزرگ‌تر شدن فروغ شد، همان‌طور که خوب‌ گویی‌شان باعث کدر شدن نسبی‌ی آبروی‌ در ذهن خیلی‌ها شد. این طرز نگاه احمقانه یا بهتر بگویم بیمارانه و نشات گرفته از عقده‌های فروخورده‌ی جنسی هیچ که نداشت جسارت و بداعت داشت، ولو از در عقب!!! جسارت و بداعت چیزی است که حرف‌های تکراری‌ای درباره‌ی فروغ که امروز نقل محافل ماست خالی از آن است، من گاهی حس می‌کنم یک سری کپسول پر از طرز نگاه‌های یک‌سان به کسانی هم‌چون فروغ، شاملو و تا حدودی حتی لورکا، چه‌گوارا و چه می‌دانم همه‌ی شاه‌ماهی‌های جریان روشن‌فکری‌ی ایران وجود دارد که فرو بلعیدن آنها یکی از شرایط روشن‌فکر نامیده شدن است

فردا به یاد فروغ می‌خندم

پ.ن: نام این پست شباهت ناگزیری دارد به نام وبلاگ این فروغ

پ.ن2: قالب اصلاح‌شده‌ی وبلاگ چطور است؟ خیلی مهم است که نظرتان را بدانم

برچسب‌ها: , ,

مرگ موش

پیرامون مرگ دیکتاتور
موفق الربیعی نماینده ی دولت عراق در مراسم اعدامش, حال او را وصف ناشدنی توصیف کرده است در هنگامه ی اعدام. در باب استفاده ی زیبایی شناسانه از نمادها گفته اند که کاربرد به جای آنها وقتی است که موضوع توصیف معادل دقیقی در قالب کلمات نداشته باشد و شاید حتی از جنس توصیف نباشد یعنی آن چنان غریب باشد برامان که نتوانیم وصفش کنیم, یعنی زبان از بیان کوتاه تر باشد یا آن چنان که موفق الربیعی گفت وصف ناپذیر باشد واقعه ای که بایسته ی توصیف است
ما نیز هم چون موفق الربیعی مرگ او را دیدیم. هر چند که قبل و بعد آن را ندیدیم و "موفق" دید. ما بر خلاف موفق او را وصف
ناپذیر نیافتیم در هنگامه ی اعدام: کمی مضطرب بود و هم چنان مشغول ایفای نقش قهرمان بود, اما قهرمانیتش در آن هنگام که با آن یال و کوپال کپک زده از توی سوراخ بیرون کشیده شد, همراه با بزاقی که به قاشقک افسر آمریکایی چسبیده بود از وجودش رخت بربسته بود. با آن یال و کوپال شبیه یک موش بود, یک موش کپک زده ی بو گندو که رام و سربه راه خود را در اختیار قاشقک افسر آمریکایی قرار داده بود تا وضع بهداشت دهان و دندانش در مدتی که توی سولاخی قایم شده بود بررسی شود. قهرمانیتش آن وقت که یکی مثل خودش او را سرزنش کرد که چرا هم چون هیتلر جرئت خودکشی نداشته گم و گور شد. دیگر آن داد و هوارهای احمقانه اش در دادگاه هم نمی توانست او را قهرمان کند برای خلق بی صاحب مانده ی تکریت. و گریه های بچه های شوک زده ی تکریتی در هنگامهء دادگاهش این را نشان می داد. همه از او قطع امید کرده بودند
واقعیت این است که او هیچ گاه قهرمان نبود. او مثل دیگر "دیکتاتورهای روغن نباتی" یک بازیگر بود, ارباب رسانه بود و همین
رسانه او را مهیب جلوه می داد و همین هیبت او را قهرمان خلق عرب کرده بود. یکی هم پایه ی ناصر, یکی بزرگتر از عرفات, یک ناسیونالیست خوش تیپ که سیبیل پرپشتش همیشه بریانتین خورده است و هرگز سیگارهای دوست داشتنیء عمو فیدل "یکی دیگر مثل خودش!" از لبانش دور نمی شود, اما واقعیت مثلمن چیز دیگری بود, مرتیکه ی خودشیفته ای که مردمان سرزمینی که به ناحق زیر چنگال اوست را با بمب شیمیایی قتل عام می کند بسیار شبیه است به نرون, اویی که رم را سوزاند تا پارانویایش را درمان کند. صدام, هم چون نرون یک بیمار پارانوئیک بود, فاجعه ی حلبچه این را می گوید
و اویی که در مستند زیبای "عمو صدام" با افتخار می خندد به این مزاح که اگر مردم عراق تلویزیون هاشان را خاموش کنند و عکس صدام را روی شیشه اش بچسبانند چیز زیادی را از دست نداده اند, مقهور رسانه شد. آمریکایی ها نشان دادند که بازی را خوب بلدند, معدود تصاویری که از سال 2004 تا لحظه ی مرگ از صدام منتشر شد همه اش در راستای تز مرگ قهرمان بود و خلق عرب هم پیام آمریکایی ها را خوب دریافت کردند. قهرمان قادسیه دیگر قهرمان آنان نبود
موفق الربیعی می گوید که او در هنگامه ی اعدام با چند نفری درگیر شده است. ما هم دیدیم که او آشفته بود. دیدیم که می ترسید. عمیقن می ترسید از آن چاله ای که باید آویزان می شد از آن با تنابی که پیچیده شده دور گردنش. دیدیم که گیج بود و با لکنت و با عصبانیت صحبت می کرد با میرغضب. دیدیم که مثل یک موش مرد. و مرگ موش از منظر زیبایی شناسی مرگ قهرمانانه ای محسوب نمی شود

برچسب‌ها: , ,

بی‌اعتمادی و بلاگفا

ما انسان‌ها برای بیان احساساتمان نسبت به دیگری دوگانه‌های فراوانی ساخته‌ایم. کلی‌ترینش خوب/ بد است و بعد، این "خوب/بد" تقسیم می‌شود به دوگانه‌های دیگری که همه‌شان بار ارزشی دارند و همه‌شان به نوعی موضع‌ ما در باب دیگری را بیان می‌کنند، قشنگ/ زشت، دوست‌داشتنی/ حال به هم زن، باحال/ یبس، منضبط/ دودره و...قابل اعتماد/ غیر قابل اعتماد،این‌ها نمونه‌هایی هستند از دوگانه‌ سازی‌ هایی که ما با کمک‌شان موضع خود را نسبت به دیگری مشخص می‌کنیم

ما انسان‌ها برای اینکه در مورد دیگری موضع‌گیری کنیم معیارهایی می‌سازیم، ذهنی و یا عینی بودن این معیارها ربط مستقیم دارد با ذهنی و یا عینی بودن دو‌گانه‌ای که موضوع موضع‌گیری‌ی ماست و البته معمولن معیارهامان ترکیبی از ذهنیت و عینیت هستند،همچنین معمولن معیارهامان با عرف حاکم بر جامعه‌ای که ما عضوی از آن هستیم در تعامل هستند،این موضوع نیز غیر قابل کتمان است که معیارها از فیلتری که می‌توان آن را "ذائقه‌ی فرد" نامید عبور می‌کنند و شخصی می‌شوند

سایت بلاگفا این‌روزها به دلایلی هم‌چنان مبهم به یک سیستم خدمات‌دهنده‌ی ناکارآمد تبدبل شده و این عاملی شده تا عده‌ای از وبلاگ‌نویسان به آن بی‌اعتماد شوند

یک سوال بر مبنای حال و روز بلاگفا:چه وقت انسان‌ها نسبت به دیگری بی‌اعتماد می‌شوند؟

کارنامه‌ی بلاگفا تا پیش از بروز مشکل اخیر کارنامه‌ای کم "اشتباه" بود و همین باعث جلب اعتماد بسیاری از حرفه‌ای‌ها شده بود اما...آیا نمونه‌ی بلاگفا به ما گوش‌زد نمی‌کند که اشتباهات ما می‌تواند حدفاصل اعتماد و بی‌اعتمادی دیگران نصبت به ما باشد؟

تجربه‌ی شخصی‌ی من می‌گوید انسان‌ها وقتی که حق‌انتخاب دارند بی‌رحم می‌شوند. آن‌وقت است که خرده‌گیرانه روبه‌رو می‌شوند با دیگری "یا لااقل خرده‌گیرانه روبه‌رو شده‌اند با من". دوستانی که بلاگفا را ترک کرده‌اند البته بسیار صبورانه و مهربانانه روبه‌رو شده‌اند با این "دیگری" اما این نقض حرف من نیست، دیگران بر مبنای کارنامه‌ی ما، ما را در یکی از شقوق دوگانه‌ی اعتماد کردن و یا اعتماد نکردن مي گنجانند و این واقعیت تلخی است. حقیقت این است: به همان میزان که دیگران حق بیشتری برای انتخاب می‌یابند حق ما برای اشتباه کمتر می‌شود "این که می‌گویم حق، بسته به این است که چقدر برای اعتماد دیگران اهمیت قائلیم" وقتی حال‌وروز بلاگفا را می‌بینم می‌ترسم، احساس تنهایی می‌کنم و می‌پرسم از خودم: کی آن اشتباه را می‌کنم، آن اشتباه مهلکی که یک دوست را تبدیل می‌کند به یک آدم بی‌تفاوت

برچسب‌ها: ,

درباب نقش دیگ پلو در انقلاب مشروطه

پس از انقلاب مشروطه عده ای معتقد بودند/ هستند که دیگ های پلوی سفارت انگلیس در زمان بسط نشستن مشروطه خواهان نقشی مهم در به ثمر نشستن "واقعه"ی انقلاب مشروطه ایفا کرد, البته این تحلیل غیر قابل توجیه است اگر... اگر بخواهیم آن را پایه ی
اساسی ی تحلیل انقلاب مشروطه قرار دهیم اما... اما به نظر من دیگ های پلو در به ثمر رسیدن انقلاب مشروطه بی تاثیر نبوده اند
ایده ی این پست را خواندن این مطلب حاجی واشنگتن گرام به من داد با هم دوباره می خوانیم این پست را
اگر بریتانیایی ها به مشروطه خواهان غذای مجانی نمی دادن، چند نفر برای بست نشینی به سفارت دولت فخیمه می رفتن؟
سوال حاجی واشنگتن رو خیلی جدی نگیرید، قصد نشان دادن دیگ های چلو در باغ سفارت انگلیس بود
-الف: بسط نشینی نقشی مهم در به ثمر نشستن انقلاب مشروطه داشته
ب: اگر انگلیس با مشروطه خواهان همراهی نمی کرد... اگر دیگ های پلو نبود بسط نشینی شکل نمی گرفت
پس: دیگ های پلو نقش مهمی در انقلاب مشروطه ایفا می کنند
در هر واقعه ی بزرگی اتفاقات کوچکی سرنوشت ساز می شوند که بعدها در تحلیل آن رویداد در نظر گرفته نمی شوند و همین یکی از عوامل پایین آمدن میزان دقت تحلیل است. مثلن در انقلاب اسلامی اشتیاق عده ای از مردم برای چپاول اموال عمومی “بانک ها” و یا به غنیمت بردن مالی از اموال وابستگان به دربار چقدر در کشاندن مردم به خیابان ها نقش داشت, سوال در نگاه اول خیلی پیش پا افتاده به نظر می رسد ولی به دور از دقت نیست, این انگیزه های کوچک هستند که اتفاقات بزرگ را سامان می دهند. به نظرم همان قدر که بزرگ کردن وقایع کوچک دقت تحلیل را پائین می آورد "متاسفانه کم نیستند تحلیل هایی از تاریخ معاصر ایران که به این آفت دچارند"
در نظر نگرفتن وقایع کوچک هم دقت تحلیل را پائین می آورد. آیا با نظر من موافقید؟
حالا یک سوال: بر مبنای فرض این مطلب در نظر گرفتن وقایع کوچک در تحلیل یک رویداد نقشی حیاتی دارند اما... اما چقدر احتمال دارد یک پژوهشگر بتواند تمام ابعاد کوچک و بزرگ سوژه اش را در نظر بگیرد؟به نظر من این احتمال چیزی قریب به صفر است نظر شما چیست؟ پس... آیا تحلیل نهایی از یک رویداد وجود دارد؟

برچسب‌ها: